RODO – WYROK SĄDU REJONOWEGO W TORUNIU Z DNIA 28 GRUDNIA 2018 R.

RODO wyrok sądu

Wyrok Sądu Rejonowego w Toruniu z dnia 28 grudnia 2018 r.

IV P 364/18 – Jeden z pierwszych wyroków rozstrzygających o zasadności podpisania dokumentów z zakresu ochrony danych przez pracownika.

W sentencji wyroku znajdziemy uznanie powództwa oraz zasądzenie kosztów od pozwanej Spółki (pracodawcy).

Pracownik wniósł powództwo tytułem odszkodowania za niezgodne z prawem rozwiązanie umowy o pracę bez wypowiedzenia z winy pracownika w trybie art. 52 § 1 pkt 1 Kodeksu pracy. Przyczyną uzasadniającą wypowiedzenie było niepodpisanie przez pracownika dokumentów z zakresu ochrony danych osobowych.

W uzasadnienia Wyroku wynika, iż pracownik otrzymał do podpisu następujące dokumenty:

  • Oświadczenie o zgodzie na przetwarzanie danych osobowych;
  • Oświadczenie o zgodzie na funkcjonowanie w miejscu pracy monitoringu, utrwalenie wizerunku pracownika w miejscu pracy i przetwarzanie danych osobowych w tym zakresie;
  • Oświadczenie o przestrzeganiu zasad i przepisów ochrony danych osobowych i o zachowaniu tajemnicy danych osobowych zawierające oświadczenie o zapoznaniu się z przepisami ochrony danych osobowych, zasadami przetwarzania i ochrony danych osobowych i zobowiązanie do przestrzegania zasad i przepisów z zakresu ochrony danych osobowych oraz informacji objętych prawem tajemnicy przedsiębiorstwa podczas wykonywania obowiązków służbowych oraz oświadczenie o przyjęciu do wiadomości i stosowania zasad dotyczących bezpieczeństwa danych osobowych w firmie.

Sąd wyraźnie wskazuję, iż przede wszystkim pracodawca jako administrator danych powinien określić prawidłową podstawę przetwarzania danych osobowych. W dostarczonych dokumentach Sąd w moim odczuciu słusznie podnosi, iż w relacjach pracowniczych nie powinniśmy opierać się na przesłance wynikającej z art. 6 ust. 1 lit a) RODO, bowiem zgoda podmiotu danych powinna być wyrażona dobrowolnie, konkretnie, świadomie i jednoznacznie co w relacjach pracodawca – pracownik budzi wątpliwości. Odnosząc się do zgody na przetwarzanie danych osobowych Sąd podkreśla, iż zgoda ta mogła dotyczyć wyłącznie danych których pracownik nie miał obowiązku udostępniać pracodawcy zgodnie z art. 22 1 Kodeksu pracy.

Ponadto żądanie zgody na funkcjonowanie w miejscu pracy monitoringu, utrwalenie wizerunku pracownika w miejscu pracy i przetwarzanie danych jest nadmierne bowiem również w tym zakresie regulują nam przepisy w art. 22 2 Kodeksu pracy o monitoringu wizyjnym. Przepisy te wskazują, iż pracodawca powinien wskazać cele, zakres oraz sposób zastosowania monitoringu a informację te ustalić w układzie zbiorowym pracy lub w regulaminie pracy albo w obwieszczeniu, jeżeli pracodawca nie jest objęty układem zbiorowym pracy lub nie jest obowiązany do ustalenia regulaminu pracy. Pracodawca informuje pracowników o wprowadzeniu monitoringu, w sposób przyjęty u danego pracodawcy, nie później niż 2 tygodnie przed jego uruchomieniem a przed dopuszczeniem pracownika do pracy przekazuje powyższe informacje na piśmie.

Sąd wskazuję, iż w przepisach jest tylko wskazanie, iż pracodawca informuję o wprowadzeniu monitoringu, jego celu, zakresie oraz sposobie zastosowania a jego wprowadzenie nie jest zależne od zgody pracownika.

Sąd podał w wątpliwość podpisanie oświadczenia o przestrzeganiu zasad i przepisów ochrony danych osobowych i o zachowaniu tajemnicy danych osobowych zawierające oświadczenie o zapoznaniu się z przepisami ochrony danych osobowych, zasadami przetwarzania i ochrony danych osobowych i zobowiązanie do przestrzegania zasad i przepisów z zakresu ochrony danych osobowych oraz informacji objętych prawem tajemnicy przedsiębiorstwa podczas wykonywania obowiązków służbowych oraz oświadczenie o przyjęciu do wiadomości i stosowania zasad dotyczących bezpieczeństwa danych osobowych w firmie bowiem samo niepodpisanie przez pracownika w/w dokumentów może oznaczać, iż pracownik nie posiada stosownej wiedzy z zakresu ochrony danych osobowych, a jeśli posiada to nie będzie czynił z niej użytku. Skutkować to może zdaniem Sądu odsunięciem pracownika od pracy w trybie art. 100 § 2 pkt 4 Kodeksu pracy (podstawowym obowiązkiem pracownika jest dbać o dobro zakładu pracy, chronić jego mienie oraz zachować w tajemnicy informacje, których ujawnienie mogłoby narazić pracodawcę na szkodę), jednak nie może prowadzić do rozwiązania umowy o pracę bez wypowiedzenia z winy pracownika i nie może stanowić ciężkiego naruszenia obowiązków pracowniczych. Sąd wskazuję, że podpis jest pewnego rodzaju deklaracją a nie obowiązkiem pracownika sensu stricto.

Wskazując również na ugruntowane orzecznictwo, iż zastosowanie przesłanki z art. 52 § 1 pkt. 1 Kodeksy pracy wchodzi w grę tylko wtedy gdy zachowanie pracownika jest szczególnie naganne oraz stanowi rażące i drastyczne złamanie reguł postępowania. W zaistniałej sprawie zdaniem Sądu nie można tutaj mówić o takim zachowaniu.

Sąd podkreśla, również jak ważne jest chociażby przeszkolenie pracowników niezależnie od ich stanowiska i uświadomienie zarówno pracownikom wyższego szczebla jak i pracownikom szeregowym funkcjonowania zasad z zakresu ochrony danych.

Podsumowując pracodawca jako administrator danych powinien:

  • Prawidłowo określić podstawę prawną przetwarzania danych pracowniczych;
  • Przy wyrażeniu zgody zapewnić dobrowolność oraz pamiętać o zasadzie równowagi stron przy wyrażeniu zgody, bowiem w przypadku wątpliwości co do jej dobrowolności może okazać się ona nieważna;
  • Sukcesywnie podnosić świadomość pracowników z zakresu ochrony danych poprzez m.in. szkolenia oraz dbać o prawidłowe przestrzeganie zasad wynikających z RODO.

 

Autor: Aleksandra Kiełbratowska